Sharía

Úr Metapedia

Stökkva á: flakk, leita

Sharia (Šarīʿah) þýðir “vegur að vatni” og er löggjöfin í islam (íslam, múhameðstrú) byggð á lífi og gjörðum Múhameðs eins og þær er að finna í trúartextum islams. Trú múslima er sú að ‘’sharía’’ sé löggjöf sett fram af Allah sem allt mannkyn skuli lifa eftir.

Trúartextar múhameðstrúar svo sem Kóraninn, Ævisaga spámannsins Múhameðs (arabíska: “Sirat Rasul Allah”) og islömsku frásagnirnar (arabíska: “hadith”) segja frá því hvernig Múhameð og vígamenn hans eiga að hafa náð völdum á Arabíuskaganum og komið þar á trú á Allah með hernaði, ránum og hryðjuverkum.

Í Kóraninum eru múslimar á mörgum stöðum hvattir til hernaðar gegn þeim sem ekki taka trú á Allah eða fylgja Múhameð. Þeim sem ekki eru múslimar skal boðið: 1) að taka upp trúa á Allah og gerast múslimar, 2) að lifa sem undirsátar (arabíska: “dhimmi”) múslima og borga sérstakan verndarskatt (arabíska: “jizya”), 3) að verða drepnir annars.[1]

Hryðjuverkamaðurinn og Talibana-leiðtoginn Baitullah Mehsud (f. 1974 – d. 2009) sagði árið 2007 að múslimar væri hvattir til hernaðar (arabíska: “jihad”) á 480 stöðum í Kóraninum og að það væri vilji Allah að múslimar ráðist á Vesturlönd þar til þau taki múhameðstrú eða borgi múslimum verndarskattinn (jizya).[2]

ISIS-liðar (Íslamska ríkið) grýta fjórar konur til dauða í Mósúl í Sýrlandi árið 2016. Konurnar voru sakaðar um hórdóm eða hjúskaparbrot.

Klerkar múslima skipta heiminum í tvö svæði, “hús islams” (arabíska: dar al-Islam) annars vegar og “hús stríðsins” (arabíska: dar al-harb) hins vegar. “Hús islams” er þær þjóðir þar sem islam ríkir og fólk lifir eftir löggjöf islams. Þau svæði og lönd sem ekki lifa við ‘’sharía’’ eru í “húsi stríðsins” og eru í stríði við Allah.

Öllum múslimum er skylt að heyja stríð við þjóðir í “húsi stríðsins” þar til þeim er stjórnað af múslimum undir sharía-löggjöf.[3]

Samhliða uppgangi rétttrúnaðar múslima (“salafismi”, enska: salafism) á 20. öldinni, og á okkar tímum, hefur orðið gífurleg aukning í hryðjuverkastarfssemi og árásum múslima, bæði í löndum múslima sjálfra og utan þeirra.

Pólitískt lögmál eða löggjöf múhameðstrúar tekur til allra þátta í lífi múslima: félagslegra, efnahagslegra, siðferðislegra og andlegra. Stjórnskipan, réttarfar, löggjöf, refsingar og almennar lífsvenjur múslima mótast þannig af lífi Múhameðs eins og því er lýst í trúartextum islams.

Til eru fjórir flokkar eða túlkanir sharía-laga og er misjafn milli landa múslima hvernig og hvaða sharía-lög eru innleidd í opinbera löggjöf.

Mörg ákvæði sharía-löggjafarinnar eru villimannsleg og ómannúðleg og fela í sér ójafnræði, misrétti og tvöfalt siðferði. Samkvæmt sharía-lögum eru múslimar rétthærri fólki af öðrum trúarbrögðum, karlar eru rétthærri konum í erfða- og fjölskyldumálum, vitnisburður kvenna er minna virði en vitnisburður karla, múslimskar konur mega ekki giftast öðrum en múslimum, karlmaður má kvænast allt að fjórum konum en kona má einungis giftast einum karli.

Ef kona kærir karl eða karlmenn fyrir nauðgun þarf hún, samkvæmt sharía-lögum, að leiða fram fjóra karlmenn sem vitni gegn nauðgaranum. Að öðrum kosti getur konan sjálf átt á hættu að verða dæmd til hýðingar eða dauða fyrir kynlíf utan hjónabands eða ósiðlegt athæfi.

Samkynhneigð er dauðasök undir sharía-lögum. Refsing fyrir samkynhneigð er að vera grýttur til dauða eða kastað fram af háum kletti eða byggingu


Efnisyfirlit

Stefnur og löggjöf

Úr næturför Múhameðs. Múhameð sér konur í Helvíti Allah, hengdar upp á tungunni og brenndar fyrir að óhlýðnast eiginmönnum sínum. Persneskt handrit frá 15. Öld.

Islam er að meirihluta pólitísk hugmyndafræði frekar en trú. Trúartextar múhameðstrúar eru færðir í rit eftir að arabíska heimsveldið hafði þanist út með hernaði, þrælasölu, ránum og skattheimtu frá Sýrlandi til Spánar í vestri og Indlands í austri.

Fordæmi í dómum og notkun laganna sjálfra er ennfremur byggð á notkun og túlkun þeirra í aldanna rás á ýmsum stöðum í islamska heimsveldinu. Til eru þúsundir lagaákvæða í sharía-löggjöfinni, sem taka á nánast öllum hliðum mannlífsins.

Sharía-löggjöfin er almennt sett fram í fjórum útgáfum eða stefnum:

  • Hanafi - kennd við klerkinn Abu Hanifa (f. 699 e.Kr. – d. 765 e.Kr.)
  • Shafi'i - kennd við klerkinn Shafi'i (f. 767 e.Kr. – d. 820 e.Kr.)
  • Maliki - kennd við klerkinn Malik (f. 711 e.Kr. – d.795 e.Kr.)
  • Hanbali - kennd við klerkinn Hanbal (d. 855 e.Kr.)

Hanbali útgáfan er hörðust og er fylgt í Sádi-Arabíu einu múslimalanda. Flest lönd múslima fylgja Hanafi stefnunni, sem er talin mildasta stefnan.

Misjafnt er hversu mikið af sharía-lögum er innleitt í formlega löggjöf í löndum múslima. Í flestum löndum múslima eru veraldleg lög að vestrænni fyrirmynd einnig í gildi.

Alvarlegustu brot samkvæmt sharía-lögum eru svokölluð “hudud” (arabíska fyrir mörk) brot. “Hudud” brot eru til að mynda: 1) morð, 2) að hverfa frá múhameðstrú, 3) þjófnaður, 4) framhjáhald, 5) kynlíf utan hjónabands, 6) áfengisdrykkja. Refsingar fyrir slíka glæpi (“hudud”) eru aftökur með hálshöggi, grýting til dauða, útlimir skornir af og hýðingar.[4]

Túlkun sharía-laga og uppkvaðning dóma samkvæmt þeim er alfarið í höndum karlkyns klerka (arabíska: “imam”).[5]

Samhliða uppgangi rétttrúnaðar múslima (salafisma) á 20. öldinni og tilkomu islamskra valdhafa, svo sem í Íran árið 1979 og Afganistan árið 1996, hafa birst fréttir og myndir af aftökum og limlestingum þar sem sharía-dómum er framfylgt. Einnig hefur fólk á Vesturlöndum orðið vitni að svokölluðum “heiðursmorðum” í fjölskyldum múslima þar sem konur og ungar stúlkur eru myrtar af eigin fjölskyldu (oftast af eigin feðrum, bræðrum eða frændum) fyrir þá sök að brjóta sharía-lög og særa “islamskan heiður” fjölskyldunnar.

Brot af því tagi geta verið meðal annars að klæðast ekki samkvæmt reglum sharía, eiga í ástarsambandi við karlmenn af öðrum trúarbrögðum, eða að taka kristna trú. Talið er að meira en 5000 konur og stúlkur sé myrtar af þessum sökum árlega í heiminum.

Múslimar sem myrða eigin börn eða barnabörn sæta ekki refsingu samkvæmt sharía-lögum og má sjá áhrif þess í löggjöf sumra múslimalanda.[6]

Sharía-löggjöfin leyfir ekki trúfrelsi og múslimum er bannað að hverfa frá trú sinni (múhameðstrú). Múslimi sem hverfur frá trú sinni skal refsað með dauðadómi.[7]

Í dag eru sjö múslima-lönd með dauðarefsingu við fráhvarfi frá múhameðstrú í opinberri löggjöf sinni. Í öðrum löndum múslima eru slík lög ekki í opinberri löggjöf, en í raun er þeim oft framfylgt af klerkum og almenningi á götum úti, eða innan fjölskyldna.[8]

Bann við trúfrelsi í sharía-lögum er rakið til aðgerða Múhameðs sem á að hafa látið höggva hendur og fætur af stórum hópi fólks sem vildi yfirgefa samfélag hans.[9] Einnig er til þess tekið að eftir dauða Múhameðs á fyrsti arftaki hans á valdastóli, Abu Bakr, að hafa látið drepa alla þá sem neituðu að borga ölmususkattinn (arabíska: zakat) eða vildu yfirgefa samfélag Múhameðs.[10]

Þrælahald og þrælasala er leyfileg samkvæmt sharía-lögum og er ennþá stundað leynt og ljóst í sumum löndum múslima.[11][12]

Mörg ákvæði sharía-laga eru villimannsleg og ómannúðleg og að fela í sér ójafnræði og tvöfalt siðferði. Ójafnræði í sharía-lögum kemur fram í ákvæðum svo sem: 1) Múslimar eru rétthærri fólki af öðrum trúarbrögðum, 2) karlar eru rétthærri konum í erfða- og fjölskyldumálum, 3) vitnisburður kvenna er minna virði en vitnisburður karla, 4) múslimskar konur mega ekki giftast öðrum en múslimum, 5) múslimskir karlar mega kvænast hvaða konu sem er, 6) karlmaður má kvænast allt að fjórum konum en kona má einungis giftast einum karli, 7) líf konu af hindúa-trú er einungis brot af virði lífs múslimakonu, 8) kona má ekki hafa samneyti við ókunnuga karlmenn o.fl.[13]

Með fjölgun múslima á Vesturlöndum hafa ýmis ákvæði sharía-laga verið innleidd þar að kröfum múslima. Í Bretlandi eru nú starfræktir sharía-dómstólar þar sem klerkar múslima dæma í sifja- og erfðamálum og ýmsu öðru. Bankar hafa innleitt lánakerfi sem uppfyllir ákvæði sharía-laga (vextir á lánum eru bannaðir í sharía-lögum, en dulbúnir sem ýmis konar kostnaður fyrir lántakandann). Opnaðir hafa verið sérstakir bæna-staðir fyrir múslima á opinberum stöðum. Fjölmiðlar veigra sér við að birta umfjöllun um islam eða Múhameð sem múslimar gætu sagt vera “móðgandi” (bannað er að gagnrýna Múhameð og trúartexta múhameðstrúar samkvæmt sharía-lögum).[14][15][16]


Misrétti kynjanna

Múslimakonur í Íran. Klæðnaðurinn er síður hijab.

Trúartextar múhameðstrúar fara víða niðrandi orðum um konur. Konur eru sagðar lægra settar en karlar og settar í sama flokk og húsdýr eða landareign.[17]

Konur er sagðar óhreinar meðan á tíðahvörfum stendur, en utan þess er eiginmönnum þeirra heimilt að nálgast þær kynferðislega hvernig sem þeir kjósa.[18] Kona má aldrei neita eiginmanni um kynmök, sama hverjar kringumstæðurnar eru.[19] Körlum er ráðlagt að beita eiginkonur sínar líkamlegu og andlegu ofbeldi ef þær óhlýðnast þeim.[20]

Konur eru sagðar skorta almenna skynsemi og meirihluti þeirra sem lenda í Helvíti Allah séu konur.[21]

Múhameð lét drepa konur sem gagnrýndu hann eða gerðu lítið úr spámannsköllun hans.[22]

Blæja og kufl múslimakvenna er algengt umræðuefni í gagnrýni á múhameðstrú. Þeir sem verja islam halda því gjarnan fram að konur og karlar séu jöfn samkvæmt Kóraninum og að þar sé ekkert sagt um það að konur skuli hylja sig með blæju (arabíska: hijab) eða kufli (arabíska: niqab) og enn fremur að Kóraninn fordæmi misnotkun karla á konum.[23][24]

Kóraninn fyrirskipar að konur skuli hylja sig. Þar er konum Múhameðs, dætrum hans og konum múslima, fyrirskipað að hyljast með skikkjum. Að öðrum kosti geti þær orðið fyrir áreiti.[25] Einnig er þar talið upp hvaða karlkyns fjölskyldumeðlimir megi sjá þær óhuldar.[26]

Upphaf slæðunnar má rekja til frásagna af því er Múhameð og fylgjendur hans vildu aðgreina konur sínar frá öðrum konum í borginni Jatrib (Medína). Síðar var karlmönnum almennt bannað að nálgast eiginkonur og ambáttir Múhameðs án þess að tjald væri á milli.

Múslimum var einnig bannað að nauðga múslimakonum en ekki öðrum konum. Klerkar múslima eru ekki sammála um það hversu mikið af líkama konu skal hulinn með slæðu, en klæðaburður kvenna er geysimikilvægur í boðskap þeirra.

Klerkar í Íran hafa sagt að taka skuli konur af lífi sem neita að bera slæðuna. Samkvæmt sharía-lögum er konum oftast refsað með hýðingum eða barsmíðum ef þær neita að bera slæðuna.[27]

Sumir klerkar múslima rökstyðja að samkvæmt islömsku frásögnunum (arabíska: hadith) beri konum ekki að hylja andlitið sjálft, en þær skuli hylja líkama sinn og hár.

Samkvæmt trúartextum múslima er konum einnig gert að halda sig innan veggja heimilisins og þær skuli ekki afla sér menntunar. Talibanar í Afganistan og Pakistan ganga hart fram í að banna alla menntun stúlkna og hafa ráðist á nemendur stúlknaskóla og lokað skólum.

Norska blaðakonan Hege Storhaug, sem hefur rannsakað stöðu múslima í Noregi, kallar slæðu múslimakvenna “hernaðarvél harðlínu-múslima sem vilja tryggja að konur þeirra fylgi islömskum reglum og samlagist ekki vestrænum þjóðfélögum”. Slæðan er einnig pólitískt tæki sem forystumenn múslima nota til að gera múslima áberandi í vestrænum samfélögum og krefjast sérákvæða til handa múslimum í anda sharía-laga. Margar múslimakonur á vesturlöndum eru þvingaðar til að bera slæðuna þar sem þær verða annars fyrir stöðugu áreiti annarra múslima.[28]

Múslimakonur sæta hótunum og eru myrtar og beittar ofbeldi fyrir að klæðast ekki slæðu eða kufli, bæði í löndum múslima og á Vesturlöndum. Árið 2007 voru 40 konur myrtar í Írak fyrir að klæðast ekki slæðu.[29]

Ef kona kærir karl eða karlmenn fyrir nauðgun þarf hún að leiða fram fjóra karlmenn sem vitni gegn nauðgaranum. Að öðrum kosti getur hún sjálf átt á hættu að vera dæmd fyrir kynlíf fyrir hjónaband, ósiðlegt athæfi eða hjúskaparbrot. Refsing konunnar getur þá orðið hýðing eða að vera grýtt til dauða.[30]

Samkynhneigð er dauðasök undir sharía-lögum. Refsing fyrir samkynhneigð er að vera grýttur til dauða eða kastað fram af háum kletti eða byggingu, eða bæði. Þessi lagaákvæði eru studd versum úr Kóraninum og islömsku frásögnunum.[31]


Kynferðislegt ofbeldi gegn börnum

Fræg mynd frá Afganistan tekin árið 2007. Ellefu ára gömul telpa gift eldri manni.

Sú hlið múhameðstrúar sem kemur harðast niður á börnum og konum er lögleiðing barnaníðs og kynferðislegs ofbeldis gegn börnum.

Uppáhaldseiginkona Múhameðs var Aisha, dóttir Abu Bakr, sem á að hafa verið helsti bakhjarl Múhameðs. Aisha var gift Múhameð sex ára gömul. Múhameð fullkomnaði síðan hjónaband sitt við hana með kynmökum þegar hún var níu ára (eða 8 ára ef talið er í tungl-árum) en hann sjálfur 54 ára. Samkvæmt þessum trúartextum er hjónaband við sex ára stúlkubörn löglegt í sharía-lögum.[32].

Ruhollah Khomeini (f. 1902 – d. 1989), æðsti klerkur Írans, og leiðtogi islömsku byltingarinnar þar í landi árið1979, gaf út leiðbeiningar um það hvernig karlmaður má hafa mök við stúlkubörn á aldrinu sex til níu ára að fyrirmynd Múhameðs. Þar kemur fram að karlmaðurinn má ekki setja getnaðarlim sinn í leggöng barnsins fyrr en við níu ára aldur. [33][34]

Íranska kvennréttindakonan Parvin Darabi hefur gagnrýnt stöðu og meðferð kvenna og barna undir sharía-lögum og segir um eðli hjónabandsins í múhameðstrú: “Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að hjónabandið í islam er ekkert annað en hóruhús fyrir karlinn og fangelsi fyrir konuna.”[35]

Í sumum löndum múslima er konum bannað að túlka Kóraninn og jafnvel að lesa hann. Í kjölfar hryðjuverka og sjálfsmorðssprengjuárásum múslima í Marokkó árið 2003 var gagnsett verkefni þar í landi, þar sem konum er leyft að lesa Kóraninn og þær þjálfaðar í túlkun hans. Tilgangurinn með því var að gera tilraun til að ýta undir mildari túlkun á trúartextum múhameðstrúar.[36]

Margar konur sem snúið hafa baki við múhameðstrú standa í fremstu víglínu í gagnrýninni á sharía-lög og islam. Þeirra á meðal eru Nonie Darwish, Wafa Sultan, Ayaan Hirsi Ali og Parvin Darabi. Flestar þeirra lifa sem flóttamenn á Vesturlöndum en nokkrar búa þó í islömskum löndum, svo sem Nagla Al-Imam í Egyptalandi.

Þeir sem verja múhameðstrú halda því oft fram að sharía-lög hafi bætt stöðu kvenna í Arabíu miðað við það sem var fyrir tíma Múhameðstrúar, en litlar sem engar heimildir eru til um stöðu kvenna í Arabíu fyrir tíma Múhameðs og arabíska heimsveldisins.


Stoðirnar

Oft er sagt að islam byggi á, eða hafi fimm stoðir (enska: ‘’pillars’’). Stoðirnar eru í eðli sínu pólitískar og fjalla um það hvernig og hvar múslimar eiga að biðja bænir, föstu á mat (að neita ekki matar) á ákveðnum tímum, að borga reglulega ölmusu-gjald eða ölmusu-skatt og að fara í pílagrímaferð til Mekka í Sádi-Arabíu. Stoðir islams eru eftirfarandi:

Trúarjátning

Trúarjátning múslima (arabíska: ‘’shahādah’’) hljómar svo: „Það er enginn guð nema Allah og Múhameð er sendiboði hans”, (arabíska: “lā ilāhā illā-llāhu; muhammadur-rasūlu-Allāhi”).

Til að gerast múslimi verður viðkomandi að mæla þessa setningu á arabísku og trúa henni í vitna viðurvist.

Klerkar múslima hafa bent á að trúarjátningin ein og sér nægi ekki til að lýsa yfir trú á Allah og fylgilagi við Múhameð, heldur skuli múslimar sanna trú sína með aðgerðum og berjast með lífi sínu í nafni Allah.[37]

Í dag er algengt að sjá orðið “Guð” notað í stað “Allah” í trúarjátningu múslima í kynningarefni múslima á Vesturlöndum, svo sem á vefsíðu íslenskra múslima.

Trúarjátningunni fylgir ótvíræð viðurkenning á spámannshlutverki Múhameðs og skylda múslíma til að taka sér líf hans og breytni til fyrirmyndar.[38]

Bænir

Múslimi skal biðja fimm sinnum á dag og krjúpa í átt að hofinu ‘’Kaaba’’ sem er í borginni Mekka í Sádi-Arabíu.

Kóraninn og trúartextar múslima eru misvísandi um fjölda daglegra bæna. Kóraninn nefnir ýmist tvær, þrjár eða fjórar bænir á sólahring en hvergi fimm.[39][40][41]

Tilskipun um fimm bænir daglega kemur úr islömsku frásögnunum þar sem segir frá næturför Múhameðs á múldýri með mannshöfuð (arabíska: ‘’buraq’’) til fundar við Allah.

Í sögunni ferðast Múhameð frá Mekka til Jerúsalem og þaðan upp til Paradísar Allah í sjöunda himinn þar sem hann talar við Allah. Allah krefst 50 bæna frá hverjum múslima daglega, en Múhameð semur að lokum um fimm daglegar bænir.[42]

Í Kóraninum kemur hvergi fram að bænastefna múslima (arabíska: ‘’qiblah’’) skuli vera í átt að Mekka. Borgin Mekka er hvergi nefnd í Kóraninum. Í Kóraninum kemur fram að Allah vilji breyta bænastefnu Múhameðs til “Bænahússins” og að Múhameð verði ánægður með það. [43]

Islömsku frásagnirnar segja frá þvi að upphafleg bænastefna Múhameðs og fylgjenda hans var til Jerúsalem en var síðar breytt beint til himna og enn síðar til Mekka. Ástæða breytingar á bænastefnu var sú að gyðingar í Medína (sem báðu í átt til Jerúsalem) hæddust að Múhameð og vildu ekki viðurkenna hann sem spámann Guðs.[44]

Samkvæmt islömsku frásögnunum var Kaaba-hofið á tímum Múhameðs heiðið hof sem geymdi fjölda skurðgoða araba (allt að 360 goð, eitt fyrir hvern dag ársins) ásamt svarta steininum, sem er enn þann daginn í dag festur í eitt horn hofsins utanvert. Engar fornleifar finnast á Arabíu-skaga um þessi 360 goð fyrir utan dætur Allah, sem eru goðin Al-Uzza, Manat og Allat.

Bænastefnan er mikilvæg í öðrum trúarsiðum múslima, t.d. skal dýrum snúið í átt að Mekka við slátrun og múslimar eru jarðsettir með höfuð í átt að Kaaba. Áður en múslimi gengur til bæna skal hann þvo sér á ýmsa vegu svo sem fætur, hendur, andlit og nasir. Versta truflun á bæn múslima er sú ef hundur, api eða kona stendur framan við hann samkvæmt ummælum Múhameðs.[45]

Algengasta bæn múslima er fyrsti kafli Kóranins, sem endar á þessa leið í íslenskri þýðingu: “Leið þú oss á hinn rétta veg, á veg þeirra sem njóta hylli þinnar, þeirra sem eigi sæta þinni reiði og eigi fara villur vegar.[46] Kóran-túlkandinn Ibn Kathir útskýrir þessi vers þannig að hér sé átt við gyðinga, sem sæti reiði Allah og kristna sem fari villu vegar.[47]

Fasta

Við lok föstu-mánaðarins halda múslimar mikla hátíð og slátra dýrum til fórnar. Skv. sharía-lögum skal skera dýrin á háls.

Múslimum er gert að fasta í tunglmánuðinum (arabíska: ‘’ramadan’’). Þá mega múslimar hvorki neyta matar né drykkar, né stunda kynlíf frá dögun til sólseturs. Jafnvel vatnsdrykkja er bönnuð í ramadan. Ramadan er níundi mánuður tunglársins.

Fyrirskipun um föstuna er að finna í Kóraninum og þar segir einnig að Kóraninn eigi að hafa opinberast Múhameð í Ramadan-mánuðinum.[48] Islömsku frásagnirnar greina þó frá því að vitranir Múhameðs eigi að hafa komið fram á ýmsum öðrum tímum.

Fastan er einn mikilvægasti hluti múhameðstrúar og í mörgum löndum múslima varðar við lög að virða ekki föstuna.[49]

Föstumánuður, eða ‘’ramadan’’ kemur úr heiðnum trúarbrögðum Austurlanda þar sem sérstakur mánuður var helgaður tungl-guði. Í islömsku frásögnunum er sagt frá því hvernig arabar, fyrir tíma Múhameðs föstuðu í mánuði tungl-guðsins ásamt því sem átök og hernaður á að hafa verið bönnuð þann mánuðinn.[50]

Fastan í ramadan er skaðleg heilsu manna þar sem vatnsdrykkja er einnig bönnuð. Á Vesturlöndum hefur komið til tals að banna föstu barna múslima í skólum þar sem fastan hefur valdið börnum vandræðum.[51]

Ölmusu-skattur

Múslimum er skilt að greiða svokallað “ölmusu-gjald” eða “ölmusu-skatt” (arabíska: ‘’zakāt’’, ‘’zakat’’). Ætlast er til að allir múslimar greiði fasta prósentu launa í zakat. Yfirleitt er reiknað með 2,5% af ákveðnum hluta tekna.

Viðtakendur zakat eru: 1) fátækir, 2) þeir sem hafa nýlega tekið múhameðstrú, 3) sjúkir eða skuldugir og 4) þeir sem vinna að útbreiðslu múhameðstrúar.

Þeir sem berjast í “heilögu stríði” (arabíska: jihad) til að verja eða breiða út múhameðstrú eru líka löglegir viðtakendur ölmusu-skattsins. Zakat má einnig nota til að fjármagna vopnakaup fyrir hermenn Allah (arabíska: ‘’mujahid’’).

Misjafnt er hvernig zakat-skatt er safnað í löndum múslima. Í sumum löndum er honum safnað af ríkisvaldinu ásamt öðrum sköttum á borgarana. Í öðrum löndum er honum safnað af ýmsum samtökum svo sem líknar- og hjálparstofnunum í moskum.

Eftir árásir múslimskra hryðjuverkamanna á Bandaríkin 11. september árið 2001 hefur verið komið á ströngu eftirliti með meðferð zakat-skatts á Vesturlöndum til samtaka múslima sem vinna hjálparstarf í nafni islams. Í ljós hefur komið að stórar upphæðir undir nafni zakat renna til hryðjuverkahópa múslima svo sem Al-Kaída og fleiri. Hjálparsamtökin Rauði hálfmáninn hefur verið viðriðinn slíkar fjármálafærslur.

Auðugir arabískir kaupsýslumenn hafa gefið stórar upphæðir í nafni zakat til hryðjuverkasamtaka múslima í gegnum hjálparstofnanir. Flestar hjálparstofnanir sem vinna í nafni zakat vinna þó beint að mannúðar- og hjálparstarfi í löndum múslima.[52]

Pílagrímaferð

Kaaba hofið í mekka geymir svarta steininn. Múslimar ganga 7 hringi umhverfis Kaaba og freista þess að kyssa svarta steininn.

Ætlast er til þess að allir múslimar, svo lengi sem fjárhagur þeirra og heilsa leyfi, fari í pílagrímaferð (arabíska: “hadsji”) til Mekka í það minnsta einu sinni um ævina.

Mekka er kallaður helgasti staðurinn í múhameðstrú og þar er hofið Kaaba sem geymir svarta steininn, sem múslimar trúa að hafi fallið frá tunglinu.

Í Kóraninum er hvergi minnst á “Mekka” eða “Kaaba”, en á nokkrum stöðum er talað um “Helga bænahúsið” eða “Húsið”.[53] Í islömsku frásögnunum er sagt frá því að Adam (Adam og Eva) hafi komið svarta steininum fyrir í Kaaba, en í Kóraninum er gefið í skyn að “Húsið” hafi verið byggt af Abraham og syni hans Ísmael.[54]

Þess er vandlega gætt að einungis múslimar komist inn í Mekka og fólki af öðrum trúarbrögðum er meinaður aðgangur.

Þegar múslimar koma til Mekka framkvæma þeir ýmsa trúarsiði sem eru raktir til athafna Múhameðs eftir að hann á að hafa tekið yfir Mekku. Meðal slíkra trúarathafna er að ganga umhverfis Kaaba sjö sinnum, snerta eða kyssa svarta steininn, kasta steinum í líkneski Djöfulsins og ganga milli Mekka og fjallsins Arafat.

Margir trúarsiðir sem múslimar viðhafa í Mekka má rekja til heiðinna trúaarbragða araba fyrir tíma Múhameðs.[55]


Tilvísanir

  1. Kóran 9:29
  2. Pakistan Taleban vow more violence, BBC News, 29.1.2007, http://news.bbc.co.uk/2/hi/south_asia/6292061.stm, sótt 3.2.2017
  3. Gregory M. Davis, Islam 101, Jihad Watch, https://www.jihadwatch.org/islam-101, sótt 3.2.2017
  4. Nonie Darwish, Cruel and Usual Punishment: The Terrifying Global Implications of Islamic Law, Thomas Nelson, Nashville, Tennessee, USA, 2008, ISBN 978-1-59555-209-9, bls. 4.
  5. Edna Fernandes, Sharia law UK: Mail on Sunday gets exclusive access to a British Muslim court, Mail Online, 4.7.2009, http://www.dailymail.co.uk/news/article-1197478/Sharia-law-UK—How-Islam-dispensing-justice-side-British-courts.html, sótt 3.2.2017
  6. Robert Spencer, Islamic honor killing in Jordan: father murders pregnant unmarried daughter, Jihad Watch, 18.10.2009, https://www.jihadwatch.org/2009/10/islamic-honor-killing-in-australia-father-murders-pregnant-unmarried-daughter, sótt 3.2.2017
  7. Silas, The punishment for apostasy from Islam, Answering Islam, http://www.answering-islam.org/Silas/apostasy.htm, skoðað 3.2.2017
  8. Anuj Chopra, Iranian Christians forced to worship in secret, San Francisco Chronicle, 27.6.2008, http://www.sfgate.com/news/article/Iranian-Christians-forced-to-worship-in-secret-3206843.php, sótt 3.2.2017
  9. David Wood, Why Did Muhammad Torture and Mutilate the Apostates of Uraynah?, Answering Muslims, http://www.answeringmuslims.com/2009/01/why-did-muhammad-torture-and-mutilate.html, sótt 3.2.2017
  10. Islam and Apostasy, WikiIslam, http://www.wikiislam.net/wiki/Islam_and_Apostasy, sótt 3.2.2017
  11. Silas, Slavery in Islam, http://www.answering-islam.org/Silas/slavery.htm, sótt 3.2.2017
  12. John J. Miller, The Unknown Slavery: In the Muslim world, that is —and it's not over, 12.10.2018, http://arabmuslimslavery.blogspot.com/2008/10/unknown-slavery-in-muslim-world-that-is.html, sótt 3.2.2017
  13. Sharon Otterman, A step-by-step intro to Islamic law, http://www.csiafoundation.com/6064-Sharia_Law, sótt 4.2.2017
  14. Louis Palme, Sharia Law and the US Constitution, Anneqed The Critic, 14.10.2009, http://www.annaqed.com/en/content/show.aspx?aid=16242, sótt 4.2.2017
  15. Sharia Law UK, http://www.billionbibles.org/sharia/uk-sharia-law.html, sótt 4.2.2017
  16. John l. Terry, “What is Sharia Banking?”, The Revelation Files, http://www.revelationfiles.com/sharia_banking.pdf, sótt 4.2.2017
  17. Kóran 2:228
  18. Kóran 2:222-223
  19. Al-Bukhari Vol. 4, bók 54, Nr. 460, https://muflihun.com/bukhari/54/460
  20. Kóran 4:34 (íslenska þýðingin notar ekki orðið “berja” en það er notað í öðrum þýðingum)
  21. Al-Bukhari Vol 1, bók 2, Nr. 28, https://muflihun.com/bukhari/2/28
  22. Abdullah Al Araby, The True Face of Islam, Islam Review, http://islamreview.com/the-true-face-of-islam/, sótt 4.2.2017
  23. Þorkell Ágúst Óttarsson, Islam – að lúta vilja Guðs, 1. útgáfa, Námsgagnastofnun, Reykjavík, 2003, ISBN 9979-0-0767-2, bls. 18-19.
  24. John L. Esposito, Islam The Straight Path, Expanded edition, Oxford University Press, Oxford, 1994, bls. 31.
  25. Kóran 33:59
  26. Kóran 33:55
  27. Dr Radhasyam Brahmachari, The Origin of Veiling the Women in Islam and its Present Role, Islam Watch, 16.9.2008, http://www.islam-watch.org/Brahmachari/Origin-of-Veiling-in-Islam.htm, sótt 4.2.2017
  28. Hege Storhaug, Dýrmætast er frelsið, Bókafélagið Ugla, Reykjavík, 2008, bls. 302-307
  29. Robert Spencer, “World Hijab Day: Non-Muslim women asked to wear hijab today in solidarity with Muslim women”, Jihad Watch, 1.2.2017, https://www.jihadwatch.org/2017/02/world-hijab-day-non-muslim-women-asked-to-wear-hijab-today-in-solidarity-with-muslim-women, sótt 4.2.2017
  30. Kóran 24:4, 24:13
  31. Immanuel Al-Manteeqi, “Sharia: The Islamic Reasons for ISIS Barbaric Murder of homosexuals”, Counter Jihad, 12.6.2016, http://counterjihad.com/children-watch-isis-throws-gay-man-off-building, sótt 5.2.2017
  32. Ali Sina, Aisha the Child Wife of Muhammad, Faith Freedom International, http://www.faithfreedom.org/Articles/sina/ayesha.htm, sótt 4.2.2017
  33. Parbin Darabi, Khomeini's Teachings on sex with infants and animals, Dr. Homa Darabi Foundation
  34. ”Khomeini - Islamic Supremacism”, http://islamicsupremacism.com/47_Modern_Jurists_&_Sharia_Scholars_Opinions_on_IS&J_files/Khomeini.pdf, sótt 4.2.2017
  35. Parvin Darabi, Islam and the Institution of Marriage, http://iranpoliticsclub.net/islam/islam-marriage/index.htm, sótt 4.2.2017
  36. Karin Steinberger, Botinnen einer neuen Zeit, GEO, ágúst 2009, bls. 57-68
  37. John B. Taylor, Thinking about Islam, Lutterworth Educational, Guildford, 1971, ISBN 0-7188-2583-7, bls. 19.
  38. Islam í stuttu máli, Félag múslima á Íslandi, http://www.islam.is/index.php?option=com_content&view=article&id=6&Itemid=3&lang=is, skoðað 4.2.2017
  39. Kóran 11:114
  40. Kóran 17:78-79
  41. Kóran 30:17
  42. Hadith of the Night Journey and Ascension Al-Isra' wa Mi'raj, http://www.noblesanctuary.com/miraj.html
  43. Kóran 2:144, 2:149-150
  44. Sam Shamoun, Muhammad's changing of the Qiblah, Answering Islam, http://www.answering-islam.org/Shamoun/qiblah.htm, sótt 4.2.2017
  45. Al-Bukhari, Volume 1, Book 9, Nr. 490, https://sunnah.com/bukhari/8/158, sótt 4.2.2017
  46. Kóran 2:144
  47. Robert Spencer, “Blogging the Qur’an: Sura 1, The Opening”, Jihad Watch, 4.6.2007, https://www.jihadwatch.org/2007/06/blogging-the-quran-sura-1-the-opening, sótt 4.2.2017
  48. Kóran 2:185
  49. The Principal Duties of Islam, C. THE FIVE PILLARS OF ISLAM, Answering Islam, http://www.answering-islam.org/Gilchrist/Vol1/7c.html, sótt 4.2.2017
  50. Dr. Rafat Amari, Ramadan has Pagan Roots in India and the Middle East, Religion Research Institute, 2004, http://religionresearchinstitute.org/ramadan/roots.htm, sótt 4.2.2017
  51. Deilt um föstu barna í Danmörku, Morgunblaðið, 11.9.2008, http://www.mbl.is/mm/frettir/erlent/2008/09/11/deilt_um_fostu_barna_i_danmorku/, sótt 4.2.2017
  52. J. Millard Burr, Robert O. Collins, Alms for Jihad, Charity and Terrorism in the Islamic World, Cambridge University Press, Cambridge, 2006, kaflar 1-2. http://wikileaks.org/wiki/Alms_for_Jihad:_Charity_and_Terrorism_in_the_Islamic_World, sótt 4.2.2017
  53. Kóran 3:96, 5:95, 5:97, 52:4
  54. Kóran 2:125, 2:127
  55. The Principal Duties of Islam, D. THE HAJJ PILGRIMAGE TO MECCA, Answering Islam, http://www.answering-islam.org/Gilchrist/Vol1/7d.html, sótt 5.2.2017


Heimildir

  • Kóran, 2. útgáfa, Mál og Menning, Reykjavík, 2003, þýðing Helgi Hálfdanarson
  • Bill Warner, PhD, “Sharia Law for non-Muslims”, CSPI, 2010
  • J. Millard Burr, Robert O. Collins, Alms for Jihad, Charity and Terrorism in the Islamic World, Cambridge University Press, Cambridge, 2006
  • Efraim Karsh, “Islamic Imperialism, A History, Updated Version”, Yale University Press, New Haven og London, 2007


Tenglar